เรามาว่ากันด้วยเรื่องอาการป่วยๆ ของนัทต่อนะคะ

วันอังคาร เมื่อเข้าห้องพักได้แล้ว นัทก็อัญเชิญพระมารดาไปทำงาน เพราะคิดว่าไม่เป็นไรแล้ว มีอะไรก็กดเรียกพยาบาลเอาแล้วกัน พอมารดาดิฉันไปได้สัก 30 นาที อาหารก็มา

อย่างที่เล่าไปแล้วว่าตอนอาหารเช้า ทานไม่ลงเลย เพราะเจ็บคอและไข้ขึ้นสูงมาก ก็เลยกัดขนมปังไปได้แค่คำเดียวเอง แล้วก็ด้วยความโง่ เลยดื่มน้ำส้มไปเกือบ 2 แก้ว เพราะคิดว่าควรจะมีอะไรรองท้อง และน้ำส้มเนี่ยคล่องคอสุดแล้ว ก็เลยดื่มไป เพราะเคยอ่านมาว่า เช้าๆ น้ำตาลในเลือดจะต่ำค่ะ พอรอหมอนี่เห็นซึ้งในรสพระธรรมเลย ใช่...มีอะไรรองท้อง แต่....มันพะอืดพะอมมาก จะอาเจียน

อาหารเที่ยงเราไม่ได้เลือกไงคะ ให้เขาจัดอะไรมาก็ได้เลย แต่พยาบาลก็ถามมาว่าจะสั่งเองไหม แต่ถ้าสั่งเนี่ยประกันสังคมมันไม่ครอบคลุมนะ เราก็นึกไงไม่ทราบ --> งกอ่ะดิ ก็ไม่ใช่เพราะตอนนั้นอย่าให้คิดอะไรเลย คิดไม่ออก บอกไปว่าอะไรก็ได้ค่ะ จัดมาเถอะ เขาก็เลยออกไป ผลคือ ก๊วยจั๋บค่ะ กะน้ำสมุนไพรประมาณเก๊กฮวย+ตะไคร้ ผสมในแก้วเดียว --เกลียดตะไคร้ แล้วอีกแก้วก็กระเจี๊ยบ กับบัทเตอร์เค้กเนื้อหยาบๆ ฮือๆๆๆ ไม่อร่อยเลย คิดถึงเค้กฝีมือตัวเอง อย่างน้อย เนื้อก็นิ่มและแน่นกว่านี้นะ

พอทานอยู่ พยาบาลก็นำยาสารพัดมาวางให้ แล้วอธิบายว่านี่อะไร กินอะไร ยังไง แล้วก็ที่ปลายเตียงจะมีตู้เล็กๆ บนผนังไว้ใส่ยา อืมมมม เก๋

พอทานข้าวทานยาเสร็จ นัทก็โทรไปบอกน้องๆ ที่ร้านว่า เออแอดมิทนะ ท่าทางจะตกใจกันมากอยู่ แต่ฮ้อตก็บอกไปบ้างแล้ว เลยยังโอเค พอบอกที่ บอกห้องแล้วก็วาง โทรหาพี่พีทแล้วนอนเลย นอนยาวค่ะ มาตื่นอีกทีตอนพยาบาลมาเช็คอาการกับนำใบรายการอาหารวันรุ่งขึ้นมาให้เลือก ที่มีพระบิดาข้าพเจ้าเดินหน้าตื่นๆ ตามมาด้วย ก็เลือกไป เขามีให้เลือกมื้อละสองอย่าง ก็เลือกไป แล้วก็คุยกับคุณพ่อ เพราะเห็นแล้วว่าท่านดูห่วงๆ พอบอกว่าเป็นอะไร ท่านก็แกล้งบอกว่าไม่ใช่มั้ง โรคออเซาะป่าป๊ามากกว่า ก็หัวเราะกันไป

พอนั่งสักพัก ท่านก็บอกว่าเย็นนี้จะไปซื้อข้าวมานั่งทานกับคุณแม่ในนั้น เราก็โอเค ท่านว่า เอาไก่ย่างนิตยาไหม นัทเบรคเอี๊ยดเลย ไม่ใช่ไม่ชอบนะคะ แต่นึกสภาพ หิ้วไก่บ้านย่างมาหนึ่งตัวค่ะ ห้องโรงพยาบาล อืมมม ไม่งามแฮะ แล้วก็เหนียวเกินอ่ะ ตอนนั้นเคี้ยวไม่ได้มาก เลยต่อรอง ไก่ห้าดาวเหอะ เอาอกไก่อบชานอ้อยค่ะ นิ่ม อร่อยกว่า --> คนป่วยแน่นะยะหล่อน สั่งซะ

ท่านพ่อก็เลยกลับไปซื้อข้าว + กลับไปดูคุณหมาที่รักด้วย เราก็คิด โถทิมมี่มันคงคอยซะคอยาวแย่เลย เพราะเราไม่กลับบ้านคืนนี้ คือหมาที่บ้านจะแปลกค่ะ พ่อแม่นัทกลับบ้านเฉยมากๆ แค่เดินมาทัก สั่นหางสองทีก็เดินไปนอนแล้ว ทั้งที่ท่านเป็นคนให้อาหาร แต่พอนัทกลับมานี่ กระโจนซะ ร้องไปสามบ้านเลย ทั้งๆ ที่นัทคือคนพาไปกร้อนขน อาบน้ำ ฉีดยาแท้ๆ หึหึ หมาโรคจิตตามเจ้าของ

เย็นๆ สักห้าโมงมารดาก็เดินเข้ามา ข้าวของพะรุงพะรัง เพราะเตรียมตัวมาค้าง นัทก็บอกว่าไม่ต้องค่ะ เพราะนัทไม่พิศมัยโซฟาที่นี่เอาซะเลย อันที่จริงโซฟาที่ไหนๆ นัทก็ไม่ชอบ เพราะถ้านัทนอนน่ะได้ แต่มารดาดิฉัน ดิฉันไม่อยากให้นอน มันลำบาก แต่ท่านว่ามาเหอะ ป๊าไม่ยอมหรอก

ก็ทานข้าวเย็นไปแล้วก็ไม่ยอมทานยาล่ะ เพราะรออกไก่อ่ะ ของโปรด แม่ก็เอะใจ ทำไมไม่ทานยาหลังอาหาร ลูกฉันนี่ พอเห็นพระบิดาควักถุงไก่ย่างเท่านั้นแหละ เฮ้อดังเชียว ว่าแล้วพ่อลูก แหมแม่ขา ของอร่อยนะนั่นน่ะ

ทานยาเสร็จ อะไรตามมารู้ไหมคะ ยาฆ่าเชื้อค่ะ ทุก 6 ชั่วโมง ต้องให้ยาฆ่าเชื้อ แหงะ แรงนะนั่นตัวนั้นน่ะ ปกติต้องให้ทุก 8 ชั่วโมง แต่ของนัทหมอบอก 6 เหอะ ไม่งั้นไม่พอ ฆ่ากันเรอะหมอ~~~~~~

ให้ยาครั้งแรกตอน11โมงเช้า แล้วก็ 6 โมงเย็น และช่วงเที่ยงคืนค่ะ คืนนั้นนัทหลับๆ ตื่นๆ ตลอดเลย เพราะพยาบาลเข้ามาดูตลอด อันที่จริงทั้งวันทั้งคืนตะหาก วัดไข้ค่ะ เช็คความดันค่ะ เช็ดตัวค่ะ สารพัด อืม ไม่ได้นอนอ่ะ ซิกๆๆๆ แถมตอนทำราวด์เย็น พวกพยาบาลยังมาดูผิวนัทกันใหญ่เลย อย่างที่เคยบอก นัทผิวเผือกค่ะ คนที่ขาวมากๆๆๆๆๆ แล้วก็ใส่เสื้อแขนยาวตลอดเวลาแถมสูทอีกมาเกือบ 5 ปีนี่ ขาวไหมล่ะคะ แล้วพวกนี้ก็มาลูบแขนนัทแรงๆ ว่าขาวจังเลย พี่ดำไปเลยนะเนี่ย แง้ๆๆๆ เจ็บ

นัทลืมอาการของการให้น้ำเกลือไปนานแล้วนะคะ พอคราวนี้ให้ หึหึ เข้าห้องน้ำทุกชั่วโมงเลย มันมากไปไหมคะเนี่ย แต่ลุกมาเข้าตลอดเลย ชักสงสัย แต่ตอนนั้นะ รำคาญมาก เพราะรู้สึกว่า ตูจะนอนโว้ย ฮึ่ม หงุดหงิด

พอสัก 22.30 นัทตื่นมาเข้าห้องน้ำค่ะ พอเข้าแล้วบอกได้เลยว่าไข้มันกลับมาอีกแล้ว ตอนสักสองทุ่มมันลดลงไปแล้วเหลือ 37 องศา แต่ตอนนั้นน่ะ รู้เลย กลับมาอีกแล้ว ก็เลยกดออดเรียกพยาบาล ขอยาลดไข้เลย เขาก็เดินเข้ามาวัดไข้แล้วบอกว่า 37.5 ค่ะ ทานยาเลยนะคะ เราก็ค่ะ กินค่ะ อืมยาเอ๊ย มามะ มาช่วยกันเร็ว

วันพุธ

ยังไม่ 6 โมงเช้าเลย หมอเข้ามาแล้ว อืม ไข้ลดนะครับ แต่เห็นว่าเมื่อคืนไข้ขึ้นอีกเหรอ ค่ะ อืม อ้าปากครับ ไข้ลดแต่หนองยังไม่แห้งเลยนะ อย่าเพิ่งออกไปเลย นอนอีกวันละกัน เราก็ค่ะ แล้วหมอก็ออกไป นัทก็นอน

แต่หมอขา หมอทราบไหมว่า ทำมารดาอิฉันตาค้าง ประมาณว่าทำมลูกหมูเราถึงต้องอยู่อีกล่ะเนี่ย ไม่หายเหรอ คือคิดว่าท่านเข้าใจว่า ไข้ลดคือหายค่ะ แต่นัทน่ะรู้เลยว่า ไม่ไหวแล้ว

ก็นอนจนเกือบ 8 โมงแล้วก็ตื่นมากินข้าวกินยา แล้วนอนรับประทานยาฆ่าเชื้อทางสายไอวี แล้วก็หลับค่ะ

ปกติมารดาอิฉันจะลงมาทานกาแฟ ขนมปังตอนประมาณ 8 โมง แต่ตอนนั้นแปดจะครึ่งแล้วบิดายังไม่ส่งส่วยเลย เราก็ถามว่าแม่จะสั่งจากข้างล่างไหมคะ เดี๋ยวหิว แต่ด้วยเสียงที่เบามาก แถมไม่รู้เรื่องอีก เลยคุยกันนานกว่าจะรู้ แบบว่าคุณป๋าบอกรถติดฮ่ะ

พอเก้าโมงตรง ได้เวลาทำงานบริษัท ฝ่ายบุคคลก็โทรมาไม่ให้เราเสียเงิน ขอบคุณครับพี่อร

พี่อรถามว่าเป็นไงหนู นัทก็บอกว่า หมอยังไม่ให้ออกค่ะ พี่เขาก็คุยไรไม่รู้ 2-3 คำมั้ง ตอนนั้นเบลอแล้ว เลยจำไม่ได้ แต่จำได้ว่าพระมารดาถามว่าใครโทรมา เราก็ตอบเบลอๆ ไป แล้วก็หลับ อันที่จริง น็อคค่ะ แม่ก็เข้าไปอาบน้ำเตรียมตัวไปทำงาน ส่วนนัทเหรอคะ นอนค่ะ นอนลูกเดียว นอนแบบชาตินี้ไม่เคยเจอหมอนมาแล้ว 10 ปี ไรแบบนั้นเลย พยาบาลก็เดินเข้ามาฉีดยา วัดความดัน สวนสนามนั่นแหละ คือนอนแบบรู้สึกตัวเพราะหลับไม่ลึกไงคะ คืออยากหลับลึกมากๆๆๆๆๆ แต่พอจะหลับ พยาบาลก็เข้ามาดูโน่นนี่ เซ็ง เลยตื่นเลย คือเพลียมาก

แต่ขนาดเพลียๆ แบบนี้ พอคุณแม่จะไปทำงาน นัทยังกระแดะ ยื่นลิสต์ที่ต้องการให้ได้ค่ะ

คือพระมารดาดิฉันเองก็ 60 แล้วนะคะปีนี้ ตาเลยไม่ค่อยดีเท่าลูกสาว ปีที่แล้วมาเล่นมือถือดิฉัน Samsung D900 เกิดถูกใจตัวอักษร บอกว่าใหญ่ดี ยึดค่ะ ไอ้เราก็ตามใจค่ะ ไปหาเอาใหม่ก็ได้ เลยต่อรองว่าเดี๋ยวเสาร์ค่อยเอานะคะ ตอนนี้วันพฤหัส เดี๋ยวลูกไม่มีใช้ แม่บอกว่า มี 2 เบอร์นี่ลูก แม่จะเอาเครื่องนี้ เราก็ตามใจ เลยไปได้ U600 มา ทำให้มารดากะดิฉันสามารถใช้สายชาร์จร่วมกันได้ ในขณะเดียวกันพระบิดาดิฉันใช้ V8 ค่ะ ส่วนนัทก็ E6

คือพระมารดาและพระบิดาบังเกิดเกล้าทั้ง 2 ใช้โทรศัพท์แค่ รับสาย โทรออก อย่างอื่นยังใช้ไม่เป็น แม้แต่นาฬิกาปลุก พระมารดาดิฉันแอดวานซ์กว่าค่ะ ถ่ายรูปได้ ส่งแมสเสจพอเป็น แต่ไม่ค่อยใช้ เฮ้อ

บ้านนี้มีอะไรเลยจะแชร์กันค่ะ เราก็ยื่นรายการตามนี้

1 สายชาร์จทั้ง Samsung และ Motorola

2. Rice Mask ของ Skin Food

3. Black Rasberry ของ Skin Food

4. แชมพู

เพราะเหตุที่เรียนไปแล้วในเอนทรี่ย์ก่อนนี้ว่า บ้านนี้เตรียมเรื่องการเข้าโรงหมอกันเป็นกิจวัตรเพราะเข้าบ่อยซะเหลือเกิน การเตรียมแต่ไม่ได้ใช้ ดีกว่าต้องใช้แต่ไม่ได้เตรียมนะคะ แต่คราวนี้ฉุกละหุกมาก คือเตรียมค่ะ แต่ลืม เพราะเอาไปแต่หนังสือ 1 เล่มกะนิตยสาร 2 เล่ม แล้วก็งานในกระเป๋าเท่านั้นเอง ลืมบรรดาของประทินผิวหมดเลย ผลหรือคะ...ทุ่งกุลาเรียกยาย

หน้าที่ไม่มีอะไรทาเลย ทั้งมอยส์เจอร์ เดย์ครีม ไนท์ครีม แล้วต้องผจญกะพยาบาลมือหนักน่ะมันโหดร้ายนะคะ ทั้งเช็ด ทั้งปาด ทั้งถู ฮือๆๆๆๆๆ แตกแห้ง ระคายเคือง ลอกเป็นแผ่นๆ เลย แค่คืนเดียวเนี่ยนะพวกหล่อน ใช้อะไรกันมั่งเนี่ย

เลยต้องขอพระมารดาที่เคารพกรุณาตะกายไปหยิบให้ทีเถอะค่ะ ขอร้องคุณลูกเจ็บมาก แสบไปหมด ทั้งๆ ที่เวลาเดินเข้าห้องน้ำทีเลือดก็จะไหลย้อนเข้าสายไอวีที เพราะขยับไงคะ ก็ยังไม่วาย ขอสวยหน่อยเหอะ พอตอนเย็นพระมารดามาก็ให้หม่ามี๊ทำให้เลย จากหน้าแตกๆ แบบนั้นนี่ พอเจอมาร์ส 2 ตัวของที่นี่ไป อืม เรียบ นิ่ม อิ่ม นุ่ม ฮิฮิ ดีใจแล้ว พอใจ นอนต่อค่ะ

ระหว่างวันนัทก็นอนอย่างเดียว อ้อ มีละเมอแบบว่าหิวตอนสักบ่าย3มั้ง ตื่นมาหิวค่ะ เลยโทรไปก่อกวนน้องๆ ที่ร้าน เจอเจ้าฮ้อตรับเลยบอกไปว่า ฮ้อตพี่นัทหิวหนมอ่ะ ช่วยด้วยสิ ส่งหนมให้ที ฮือๆๆๆ เสียงแบบเปื่อยไปเลย

เจ้าฮ้อตก็ก๊ากมาตามสาย เจ๊สั่งเคเอฟซีเลย

ไอ้บ้า ฉันป่วยอยู่นะ กินของทอดได้ไง เลยคุยกันหน่อย แล้วก็คุยกะสแตมป์

เจ้าแตมป์ก็บอกว่า นี่พี่นัท ไหนๆ ก็ไหนๆ นะเข้ายันฮีทั้งทีนะ ดูดไขมัน เสริมดั้ง ทำตาสองชั้นไปเลย หยุดยาวเลย เอาให้คุ้ม ออกมาเช้งเลย

แหมคุณน้อง ดั้งกะตาน่ะ มีอยู่แล้วย่ะ ชิชิ ไม่ต้องมาบิวท์ ก็ฮากันมากๆ แล้วก็นอน

พอมารดามาก็พอกหน้าใช่ไหมคะ แต่ก่อนหน้านั้น หุหุ ชาร์จมือถือก่อนเลย แบบว่ามือถืออ่ะฮั้นแบตจวนไปแล้วฮ่ะ ขาดมือถือไม่ได้

จริงๆ ก็ไม่มีอะไรแล้วนะคะ เพราะทีเหลือก็ นอน ฉีดยา กินยา หลับ พบหมอ นอน หลับค่ะ แต่คืนนั้นยังดีที่ไข้ไม่กลับอีก แล้วหมอบอกหนองเริ่มแห้ง หุหุ เย้ นัทแอบจดรายละเอียดของยาฆ่าเชื้อที่เขาให้ไว้ค่ะ ว่ามีอะไรบ้าง แล้วโทรไปหาพี่พยาบาลที่รู้จักกัน + พวกเพื่อนๆ ที่เป็นหมอ เขาก็บอกกันว่า ยาที่ให้เป็นยาตัวที่แรงมาก แล้วให้ทุก 6 ชั่วโมงนี่แรงแล้วนะ เพราะปกติจะ 8 ชั่วโมง นัทก็เอ๋อ หนักเหรอตู ฮือๆๆๆๆ

วันพฤหัสสายๆ ก็เริ่มเคลียร์บิลออกจากโรงบาลค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะมาเล่า ว่านัทไปผจญกรรมกะฝ่ายบัญชีของโรงหมอว่าไงมั่ง คืนนี้ไปนอนล่ะค่ะ  

 

 

edit @ 8 Jun 2008 23:54:11 by kurumi

Comment

Comment:

Tweet

หนูแยม ไม่ทำสวัสดีเบอร์ 5 บ้างเหรอจ๊ะ เอาไว้เล่นๆก็ได้ ไม่ต้องลงรูปหรอก ลงพวกภาพวาดการ์ตูนก็ได้นี่ หุหุ
พี่เคยทำไว้เมื่อชาติที่แล้ว เพิ่งไปขุดขึ้นมาจากหลุมนี่แหละ

#9 By kurumi on 2008-08-26 23:30

--แล้วก็พึ่งได้เห็นคอมเม้นต์(ล่าสุด)ของพี่นัทอีกแล้ว
*ฮา*
เอาเป็นว่า เดินทางดีๆนะคะ ^w^b

#8 By YammY on 2008-08-26 18:46

*เห จะไปปารีสเหรอคะพี่ (วันนั้นที่พี่โทรมายังไม่ทันได้ดูคอมเม้นต์บล็อกเลย)เดินทางปลอดภัยนะคะ ^w^

ส่วนที่ให้หา เนื่องจากนู๋ไม่มีฮิห้า(ดูเรียกเข้า)เลยไม่แน่ใจว่าใช่รึเปล่า เดี๋ยวถ้าได้อย่างอื่น(พอดีเพื่อนสายตรงไปเข้าค่ายยังไม่กลับมาให้ถามน่ะค่ะ)เดี๋ยวจะเอามาโปะให้อีกทีนะคะ

http://hi5.com/friend/group/1036865--KMS%2B%253A%253A%2BKhema%2BSiri%2BMemorial%2BScH--front-html

มันมาทั้งดุ้นไปหน่อย T_T ไว้จะลองถามเพื่อนอีกทีนะคะ(ไม่แน่ใจ)

#7 By YammY on 2008-08-26 18:23

ก็ว่าช่วงนี้พี่นัทหายๆไป นึกว่ายังไม่หายดีจากรอบนี้ซะอีก
(จริงๆหนูก็ไม่ค่อยว่างเข้ามาแถวนี้เท่าไหร่ค่ะ เพราะจะสอบแล้ว ประกอบกับโปรเจคล้านแปด)

ขอให้พี่นัทกลับมาฟิตไวๆนะคะ
ส่วนหนูต้องกลับไปสู้กับtextต่อ T__T

#6 By YammY on 2008-07-17 20:31

ต้องขอขอบคุณมากๆเลยครับที่คอยเป็นหูเป็นตา...และคอยให้กำลังใจกับเพื่อนกระผม
big smile ตอนนี้เจอแล้วครับ
แข็งแรงไวไวครับbig smile double wink

#5 By alienboon on 2008-07-15 01:19

สนุกค่ะ open-mounthed smile

นึกถึงตอนเข้าไปนอนกินยาฆ่าเชื้อเหมือนกัน ของเราทุกสี่ชั่วโมงเลยละ แต่น่าจะเป็นยาตัวที่ไม่แรง เพราะไม่ได้ติดเชื้อในกระแสเลือดค่ะ กรวยไตอักเสบ...

เข้าใจอารมณ์หลับๆตื่นๆ sad smile

#4 By hikaru on 2008-07-13 23:05

แกเป็นไรอะ มัยไม่โทรบอกชั้นบ้างเรย นี่ซำบายแล้วใช่ไหม

โห เกิดมาจนจะเลขสามชั้นยังไม่เคยเข้าโรงบาลเลยนะแก ดังนั้นเพื่อนเข้าโรงบาลถือว่าเรื่องใหญ่ว่ะ

เอาใจช่วย แข็งแรงๆๆๆ ชั้นรู้แกสู้อยู่แล้วcry

#3 By cat in the kitchen on 2008-06-25 22:29

ขอบใจจ้าหนูแยม ไว้พรุ่งนี้พี่จะเล่าเรื่องตอนออกให้ฟังนะ หุหุ มันส์แน่ แต่จะได้พิมพ์หรือเปล่าไม่รู้นะ

#2 By kurumi on 2008-06-10 00:17

หวาย หายดีกลับมาฟิตไวๆนะคะพี่
ช่วงนี้หนูก็สภาพไม่ค่อยดีเหมือนกัน

เปิดเทอมอาทิตย์เดียวเหมือนเปิดมาปีเศษๆ T^T กิจกรรมก็เยอะด้วยค่ะ

หมายเหตุ : อ่านของพี่เพลินจนเปิด textค้างไว้เลย การบ้านส่งพรุ่งนี้ จ๊าก~~ *ปั่นด่วน*

#1 By YammY on 2008-06-09 21:52